
Violet już wie, że wszystko, czego uczyli jej w Basgiathcie, było kłamstwem, a prawdziwym zagrożeniem są panowie mroku, którzy mieli istnieć tylko w opowieściach. Mimo to wraca do brutalnej uczelni z wielką tajemnicą na barkach i poczuciem zdrady. Postanawia grać na dwa fronty i potajemnie wspierać rozwijający się ruch oporu, który walczy z czasem. Odnowienie dawnych barier ochronnych i zdobycie broni zdolnej zabić wroga wydaje się jedyną opcją, zanim mroczne siły przejmą nad wszystkim kontrolę. Najpierw jednak Violet pragnie dowiedzieć się wszystkich sekretów Xadena.
"Sekrety nie dają przewagi. Umierają wraz z ludźmi, którzy je utrzymują."
Nie wiem, czy mam do powiedzenia coś pozytywnego o drugiej części serii Empireum. Czytanie "Iron Flame. Żelazny Płomień" było męczące z kilku powodów, z których najbardziej raził mnie styl pisania autorki oraz fakt, że według mnie ta książka jest po prostu źle przetłumaczona. Tłumaczenie wygląda na robione na szybko, a zdania są tak nienaturalnie skonstruowane i wielokrotnie złożone, że co chwila musiałam wracać do ich początku, żeby w ogóle zrozumieć co się dzieje. Ja wiem, że rolą tłumacza nie jest poprawianie po autorze, ale tutaj podczas czytania byłam aż nader świadoma, że jest to tekst przekładany z angielskiego - a nie powinnam tego w ogóle zauważać. Polski i angielski mają zupełnie inne zasady budowania zdań, więc takie dosłowne tłumaczenie przyprawiało mnie o ból głowy i irytację. Nie zauważyłam takiego problemu w "Fourth Wing", chociaż wiele osób zwracało uwagę na fatalny styl pisania Rebecci Yarros. Cóż, druga część jest pod tym względem jeszcze gorsza, bo dochodzi do tego niemal maszynowe tłumaczenie.
Czytając "Iron Flame" miałam wrażenie jakbym śledziła historię z Wattpada. Język jest prosty, akcja szybka, a sposób wypowiadania postaci czasem okropnie nienaturalny. Dwudziestokilkuletni kadeci szkoły wojskowej posługują się ripostami w stylu "chyba ty". Do tego dochodzi nieudolna ekspozycja. Zamiast naturalnego wplątania faktów w fabułę, autorka zmusza bohaterów do wypowiadania sztucznie brzmiących kwestii tylko po to, żeby przekazać coś czytelnikowi. I tak jak już wspominałam, niektóre zdania są tak zagmatwane konstrukcyjnie, że musiałam się nad nimi na chwilę zatrzymywać, co zaburzało rytm lektury. Nie mogłam się doczekać, aż w końcu dotrę do ostatniego rozdziału. A ta powieść jest, niepotrzebnie wręcz, długa.
Dzieje się tu bardzo dużo i ciągle jesteśmy trzymani w napięciu. Z jednej strony śledzimy z jakimi zadaniami muszą zmierzyć się drugoroczni, a z drugiej co dzieje się poza barierami ochronnymi Navarry. Czy to problem? W tym przypadku tak. Wydarzenia następują po sobie w tak chaotycznym i szybkim tempie, że brakuje tu miejsca na tak zwany foreshadowing, czyli rzucanie drobnych wskazówek czy sugerowanie, co może się wydarzyć. Nie miałam szansy, by śledzić tok myślenia bohaterów czy snuć teorie. W efekcie, zamiast odczuwać satysfakcję, czułam się po prostu przytłoczona ilością dziejących się rzeczy. Skoro wszystko od pierwszej do ostatniej strony ma być kolejnym kryzysem, to nic nim nie jest. Zagrożenia zaczynają stawać się obojętne, trudniej jest przejmować się losem postaci, a zwroty akcji przestają robić wrażenie (pomijając to, że są przewidywalne). Dodając do tego zagubienie wywoływane niezrozumiałymi i długimi zdaniami, tego po prostu nie dało się czytać.
Irytowała też sama postać Violet. Nie wiem co się wydarzyło, że bohaterka zamiast się rozwinąć, cofnęła się. Nieustannie kreuje się na męczennicę, powtarzając w swoich monologach, że wszystko co złe, to jej wina. Niestety, za tymi deklaracjami nie idzie żadna refleksja ani dojrzałość - w kolejnym rozdziale popełnia te same błędy. Autorka chciała, żebyśmy myśleli, że Violet jest głęboka i wrażliwa, bo czuje wyrzuty sumienia, ale ta sztuczka nie podziałała. Główna postać - ta, której oczami widzimy co się dzieje - zachowuje się egoistycznie i nieodpowiedzialnie. Nie wiem też jaki ma charakter; jest po prostu nieinteresująca. Jej myśli, emocje i działania nie wynikają z jej własnej osobowości, tylko z tego, czego w danym momencie wymaga fabuła. Ale to jest problem nie tylko z nią, wszyscy bohaterowie wydają się działać według scenariusza. I wszyscy orbitują wokół Violet, chwaląc ją i głaszcząc po głowie. Potrzebna jest akcja? Violet robi coś skrajnie głupiego, przez co mamy myśleć, że jest aktywną, idealną protagonistką. Potrzebny jest romans? A może lepiej kłótnia między kochankami? Dostajemy przedłużający się spór Violet i Xadena, bez sensu, bez potrzeby. Romans jest niezrozumiały, trudno jest pojąć dlaczego i kiedy Xaden tak nagle się zakochuje. Powód, dla którego Violet nie dopuszcza do siebie Xadena - to, że on nie wyjawia jej swoich sekretów - jest głupi, bo przecież jest świadoma, że jej myśli i wspomnienia zostały raz odczytane i nie skończyło się to dobrze. Potrzebny jest czarny charakter? Jest Varrish, z założenia okrutny i bezwzględny. Ale nie może być przecież ponad Violet, więc zostaje upokorzony przez jej smoka. Nie ma szansy być zły, bo zaraz zostaje "gaszony". Nie wzbudzał we mnie grozy, nie był wiarygodny. Potrzebne są smoki? Są tutaj, ale nie tyle i nie takie, jak w reklamach tejże powieści. Tutaj smoki stały się głównie środkiem transportu, mimo że raz po raz powtarza się nam, że te stworzenia nie słuchają praw ludzi, są dumne i groźne. Teraz jednak straciły dużo ze swojego charakteru i w drugiej połowie książki są po prostu nudne. Jak smoki mogą być w ogóle nudne? A jednak są.
Druga część Empireum nie utrzymała poziomu i sprawdziło się powiedzenie "co za dużo, to niezdrowo". Gdy już dowiedziałam się co nastąpiło po plot twiście z pierwszego tomu, nie interesowało mnie już co się będzie działo dalej - być może przez te absurdy i przebodźcowanie nadmiarem akcji. Jeśli chodzi o kolor, to znalazłam tu czerwień, nie rudą jak poprzednio, bo nie było tu miejsca na ekscytację, ale za to było zagrożenie i intensywna atmosfera. Przeglądając swoje notatki zrobione w trakcie lektury, trafiłam na zdanie: "czuję się głupsza po przeczytaniu tej powieści niż przed". I to chyba najlepiej podsumowuje moje wrażenia z "Iron Flame".
❦
❦
❧
❧
Według mnie ta książka jest czerwona (niebezpieczeństwo, zagrożenie, intensywna atmosfera).
ZNALEZIONE KOLORY
Według mnie ta książka jest czerwona (niebezpieczeństwo, zagrożenie, intensywna atmosfera).
To była recenzja książki "Iron Flame. Żelazny Płomień" autorstwa Rebecci Yarros wydanej przez wydawnictwo Filia w przekładzie Sylwii Chojnackiej. "Iron Flame. Żelazny Płomień" to drugi tom serii Empireum. E-book, wydanie pierwsze, Poznań 2024. Oryginalny tytuł powieści to "Iron Flame".
Powieść nie posiada na okładce oznaczenia wiekowego, ale skategoryzowałabym ją jako odpowiednią dla czytelników 16+
Dodaj komentarz